uzycie sprezonego powietrza nie wplywa na sam przebieg robót

Rzadko kiedy wymagane byłoby tu zastosowanie powietrza o nadciśnieniu większym niż 0,8–:–1,0 at, a to dlatego, że prawie nigdy kanały miejskie nie leżą na tak znacznej głębokości, aby dno ich było głębiej położone niż 8–:–10 metrów poniżej najwyższego poziomu wody gruntowej. Przy ciśnieniu roboczym nie przekraczającym 1 atn bardzo rzadko zdarzają się wypadki chorób kesonowych, a czas potrzebny do śluzowania niewiele podnosi koszty robocizny. Przy metodzie tarczowej użycie sprężonego powietrza nie wpływa na sam przebieg robót, zezwala ono tylko na znaczne zmniejszenie ilości wody wpływającej od strony przodka tunelu oraz w wielu przypadkach Zezwala na wykonywanie odspajania urobku przy nieosłoniętym czole. Przy metodzie górniczej w gruntach plastycznych zastosowanie sprężonego powietrza zezwala na szybkie wykonywanie robót, gdyż na ścianę gruntową wyrobiska działa tu statyczne ciśnienie powietrza o wielkości 10 t na 1 m- powierzchni przy jednej atmosferze nadciśnienia. Okoliczność ta jest bardzo korzystna w gruntach małoprzepuszczalnych, np. w drobnych pyłach oraz przy gruntach spoistych plastycznych. [hasła pokrewne: listwa przypodłogowa, wiertnica do betonu, farba do betonu ]

Wezownice wykonana z rury stalowej czarnej (dawniej uzywano do tego celu rury miedziane)

Wężownicę wykonaną z rury stalowej czarnej (dawniej używano do tego celu rury miedziane), umieszcza się w trzonie kuchennym w ten sposób, aby z trzech stron otaczała palenisko nie tamując przy tym dostępu płomienia i gazów spalinowych do miejsc gotowania. Kształt tych wężownic bywa różny, w każdym razie trzeba zwrócić uwagę na właściwe łączenie ich z podgrzewaczem, tzn. górny wylot wężownicy powinien być połączony z górnym wlotem do podgrzewacza, a dolny z dolnym. W kuchniach mieszkań jednorodzinnych wykonuje się zwykle wężownicę z rur o średnicy 25-32 mm, natomiast w kuchniach większych. (np. stołówek itp.) stosuje się często wężownice z rur o średnicy większej 40-50 mm. Wysokość wężownicy nie przekracza zazwyczaj 15 cm (w zwykłych kuchniach). Między zwojami wężownicy powinny być szczeliny o szerokości przynajmniej 1 cm, aby możliwy był przepływ spalin. Zamiast wężownic umieszcza się niejednokrotnie w trzonie kuchennym t zw. wstawki (cegiełki) grzejne, wykonywane obecnie najczęściej, z żeliwa i montowane w podobny sposób, jak wężownice. Zarówno wężownice, jak i wstawki grzejne powinny być wypróbowane na ciśnienie 5-8 atn (zależnie od ciśnienia w miejscowej sieci wodociągowej). Instalacja różni się od opisanej poprzednio tym, że woda podgrzewana w wężownicy (lub wstawce) umieszczonej w trzonie kuchennym nie wpływa bezpośrednio do podgrzewacza, tylko przepływając przez drugą wężownicę zmontowaną w podgrzewaczu ogrzewa poprzez ścianki wodę w nim zawartą. Zaletą takiego systemu jest znacznie wolniejsze zarastanie wężownicy kamieniem kotłowym (gdyż krąży w niej zasadniczo stale ta sama woda), natomiast wadą mniejsza wydajność cieplna w porównaniu z systemem poprzednim (przy zastosowaniu wężownicy o takich samych wymiarach). Koniecznym elementem wyposażenia instalacji pośredniego grzania wody z trzonu kuchennego jest zbiorniczek z pływakiem (może to b yć zwykły ustępowy zbiorniczek płuczący) regulujący ciśnienie wody w wężownicy. [więcej w: beton na ścianę, listwa przypodłogowa, blacha trapezowa ]