Siec tryskaczowa w czesci miedzy zaworem kontrolno-alarmowym i tryskaczami moze byc napelniona woda lub sprezonym powietrzem

Sieć tryskaczowa w części między zaworem kontrolno-alarmowym i tryskaczami może być napełniona wodą lub sprężonym powietrzem, gdy zachodzi możliwość zamarznięcia wody w danych pomieszczeniach. Ilość tryskaczy ustala się zakładając, że jedna główka tryskaczowa powinna obsłużyć 10 m2 powierzchni, a w pomieszczeniach. Odległość tryskaczy od ścianek powinna być większa niż 1,2 m w przypadku ścian drewnianych do 1,5. W przypadku ścian murowanych, a od belek słupów i ścian konstrukcyjnych – nie większa niż 0,6 m. Odległość tryskaczy od sufitu może wynosić 8 do 25 cm. Tryskacz może być skierowany w górę lub w dół. Zasilanie wodociągu tryskaczowego może się odbywać przez pompy, wodociąg (dający dostateczne ciśnienie) zbiorniki na wieży, zbiorniki powietrzne, przy tym każda instalacja tryskaczowa powinna mieć przynajmniej dwa niezależne źródła zaopatrzenia w wodę. Jedno z nich, tzw. źródło pomocnicze utrzymujące instalację w pogotowiu może posiadać zmniejszony zapas wody. Do wodociągu publicznego sieć tryskaczową przyłącza się bez wodomierza. Główne źródło wody powinno wystarczać, co najmniej na 2-godzinną akcję. Przeciętna wydajność jednego tryskacza wynosi 40 l/min. Podobnym do tryskaczy urządzeniem przeciwpożarowym są tzw. zraszacze (drenczery). Są to również wyloty przeciwpożarowe jak tryskacze, nieposiadające jednak zamknięć, a więc stale otwarte. Zraszacze służą do zabezpieczenia pewnych powierzchni budynku, gdy zachodzi możliwość, że ogień będzie się szybko rozprzestrzenia mogą one ochraniać otwory drzwiowe oraz okienne itp. Główki zraszaczy mogą mieć na wprost wypływającego strumienia rozmaite konstrukcje kierujące w zależności od nich otrzymuje się strumień odpowiedniego rodzaju główka rodzaju i o odpowiednim kierunku. [patrz też: beton, płyty warstwowe, Bloczki betonowe ]

wzgledy techniczne nie pozwalaja na odwodnienie przez zastosowanie depresji.

Na opłacalność stosowania sprężonego powietrza przy tunelowaniu wpływają przede wszystkim warunki hydrogeologiczne. Stwierdzono, że odwodnienie gruntu przez depresję jest około dwukrotnie tańsze niż zastosowanie sprężonego powietrza do budowy tunelu. Metodę tą wybiera się tylko wtedy, gdy względy techniczne nie pozwalają na odwodnienie przez zastosowanie depresji. Warunki takie występują zwykle w gruntach bardzo silnie przepuszczalnych, tj. w piaszczystych o bardzo grubym uziarnieniu, gdzie pojawiają się tak duże ilości wody, którą należałoby odpompować, że powstałyby zbyt wielkie trudności w zorganizowaniu robót depresyjnych, choćby ze względu na dużą liczbę pomp, energię do ich napędu oraz kształt powierzchni depresji. Takie wypadki trafiają się najczęściej w tunelach i zastosowanie w nich sprężonego powietrza stanowi nieraz najbardziej ekonomiczne rozwiązanie. [przypisy: blacha trapezowa, płyty warstwowe, beton ]